ANALIZA: Spokój, jakość, doświadczenie? Co Grzegorz Tomasiewicz może dać Śląskowi?

Nie efektowny, lecz logiczny ruch Śląska

Śląsk rozpoczął budowanie kadry na Ekstraklasę od ruchu bardzo charakterystycznego dla beniaminka, który nie może pozwolić sobie na eksperymentowanie wyłącznie młodością i potencjałem. Do Wrocławia nie trafia piłkarz anonimowy, ale zawodnik dobrze sprawdzony na ligowym poziomie. Przychodzi jako zawodnik po wielu sezonach grania w Ekstraklasie, przyzwyczajony do tempa ligi, walki o wynik i funkcjonowania w drużynach, które często musiały grać na granicy komfortu.

W tym przypadku to kluczowe, bo po awansie Śląsk będzie potrzebował nie tylko błysku. Będzie potrzebował także piłkarzy, którzy dadzą przewidywalność, pomogą uniknąć prostych błędów i nie będą uczyć się Ekstraklasy przez pół sezonu. Tomasiewicz bardzo dobrze pasuje do tego profilu. Ma ponad trzydzieści lat, za sobą wiele sezonów regularnej gry, a ostatnie lata pokazują, że wciąż może być ważnym zawodnikiem wyjściowego składu.

Nie było windy na szczyt

Tomasiewicz nie przeszedł drogi piłkarza, który dzięki wielkiemu talentowi od razu trafił do ligowego topu. To raczej opowieść o piłkarzu, który długo budował swoją pozycję krok po kroku. Zaczynał w Jaworznie, później był między innymi w Ruchu Chorzów i Legii Warszawa, ale prawdziwe seniorskie fundamenty zdobywał poza największym światłem reflektorów.

Była Arka Gdynia, był ważny czas w Pogoni Siedlce, potem Stal Mielec, w której Tomasiewicz wyrósł na jednego z bardziej rozpoznawalnych zawodników drużyny. To właśnie w Mielcu zaliczył najlepszy ofensywnie okres kariery. W jednym z klubowych materiałów przyznał, że najbardziej piłkarsko rozwinął się przy trenerach Adamie Majewskim i Dariuszu Skowronku. Warto to odnotować, bo pokazuje zawodnika elastycznego, gotowego zmieniać rolę w zależności od potrzeb drużyny.

O tym, jak Tomasiewicz został zapamiętany w Mielcu, bardzo obrazowo opowiada Tomasz Martyński z portalu Wrzutka.

– Grzegorz Tomasiewicz to jeden z moich ulubionych piłkarzy, jacy grali w Stali za mojego życia. Spędził w Mielcu 4 sezony, które złożyły się na 135 występów z żurawiem na piersi. Był to przede wszystkim ten piłkarz, o którym po przegranych meczach mówiło się: „przynajmniej Grzesiu nie odpuszczał”. I rzeczywiście, zawsze wypluwał z siebie płuca, biegał po całym boisku, był po prostu wszędzie

– wspomina Tomasz Martyński.

To dobrze opisuje profil nowego pomocnika Śląska, zawodnika, który przez lata budował swoją pozycję nie błyskiem, lecz pracą, intensywnością i taktyczną elastycznością.

– Walczak, takim go zapamiętałem, i tym nadrabiał niewielki wzrost. U nas na początku grał jako ofensywny pomocnik, choć po awansie do Ekstraklasy częściej już jako defensywny, niemniej to jeden z tych graczy, których cechuje uniwersalność. W pierwszej lidze stworzył z Bartkiem Nowakiem środek pola, za którym tęskniliśmy nawet w Ekstraklasie. Tomasiewicz na zawsze zostanie zapamiętany również za strzelenie karnego na 3:2 w meczu z Legią w 2020 roku, który dał nam historyczne pierwsze zwycięstwo z warszawską ekipą po powrocie do elity

– dodaje Martyński.

Później przyszedł Piast Gliwice. Tam jego rola wykraczała poza status zwykłego uzupełnienia kadry. Rozegrał 4 sezony, był regularnie wykorzystywany i stał się jednym z bardziej doświadczonych piłkarzy zespołu. To nie było odejście zawodnika, dla którego zabrakło miejsca. Piast informował, że chciał zatrzymać Tomasiewicza, ale pomocnik zdecydował się na inną ofertę. Śląsk pozyskuje więc piłkarza, który nadal funkcjonował na ekstraklasowym rynku.

Kim jest na boisku?

Tomasiewicz sam kiedyś mówił, że najlepiej czuje się na pozycji numer 8 lub 10. W ostatnich latach jego charakterystyka zmieniła się w stronę pomocnika łączącego grę, a nie ofensywnego lidera od finalnych podań. To nie jest klasyczna dziesiątka, ale też nie defensywny pomocnik, który buduje swoją wartość głównie na fizyczności i pojedynkach powietrznych.

Jego naturalnym środowiskiem jest środek boiska: gra pod presją, krótkie i średnie podanie, obrót z piłką, utrzymanie tempa, wyjście spod doskoku, walka w parterze. Przy 167 cm wzrostu trudno oczekiwać, że będzie wygrywał seriami pojedynki główkowe. Ale jego niski środek ciężkości i mobilność pomagają w starciach na ziemi.

To widać w liczbach. W ostatnich trzech sezonach Ekstraklasy Tomasiewicz wygrał odpowiednio 62%, 66% i 68% pojedynków na ziemi. To bardzo stabilny trend. Jednocześnie w pojedynkach powietrznych jego skuteczność wynosiła 18%, 20% i 29%. Śląsk musi więc wiedzieć, czego od niego oczekiwać. Ma pomóc w rozegraniu, zabezpieczeniu przestrzeni i utrzymaniu intensywności, ale nie będzie piłkarzem, który sam rozwiąże problem zbierania drugich piłek po długich podaniach rywala.

Ostatnie sezony pod statystyczną lupą

Nie liczby ofensywne, lecz regularność są tu najważniejszym argumentem. Tomasiewicz w trzech ostatnich sezonach Ekstraklasy zebrał 95 występów, 85 razy zaczynał w jedenastce i rozegrał 7263 minuty. To pokazuje piłkarza, któremu trenerzy konsekwentnie ufali.

Sezon 2023/24 był w jego wykonaniu najmocniejszy statystycznie. 33 mecze, 31 od początku, 2761 minut, 2 gole, 1 asysta, 7 wykreowanych dużych szans, 0,8 kluczowego podania na mecz i 5,4 odbioru piłki na spotkanie. To właśnie wtedy najpełniej pokazywał swoją wartość, dokładając zarówno pracę, jak i aktywny udział w rozegraniu.

W sezonie 2024/25 jego liczby były mniej efektowne, ale nadal bardzo stabilne. 31 meczów, 25 od pierwszej minuty, 2278 minut, 2 asysty, 85% celności podań, 4 odbiory na mecz i 66% wygranych pojedynków na ziemi. To był sezon bardziej solidny niż spektakularny.

Ostatnie rozgrywki, czyli 2025/26, pokazują już pewne przesunięcie profilu. Tomasiewicz zagrał 31 razy, 29 razy w podstawowym składzie, uzbierał 2224 minuty, zdobył 1 gola i miał 2 asysty. Celność podań wzrosła do 86%, celność podań na połowie rywala do 81%, a skuteczność pojedynków na ziemi do 68%. Spadła natomiast liczba odbiorów, z 5,4 w sezonie 2023/24 do 2,7 w sezonie 2025/26. To może być po prostu konsekwencja jego roli w Piaście. Może też jednak sugerować, że Śląsk nie dostaje piłkarza, który w pojedynkę ugasi każdy pożar w centralnej strefie.

Najważniejszy wniosek? Tomasiewicz daje powtarzalność. W trzech sezonach utrzymywał bardzo podobną liczbę kontaktów z piłką, bardzo wysoką celność podań i mocny procent wygranych pojedynków na ziemi. Nie daje natomiast wielu bramek. Łącznie w tych trzech sezonach zanotował 3 gole i 5 asyst. Śląsk nie bierze więc piłkarza od finalnych podań i liczb w ofensywie, ale pomocnika od organizacji gry.

Bliżej Sokołowskiego, niż Mokrzyckiego

Porównując Tomasiewicza do pomocników Śląska z poprzedniego sezonu, najłatwiej powiedzieć, kim nie jest. Nie jest drugim Michałem Mokrzyckim. Po zimowym przyjściu do Śląska Mokrzycki był piłkarzem, który miał brać na siebie ryzyko, przyspieszać akcje i kreować grę. Zanotował 51 kluczowych podań, 7 podań prowadzących do strzału i w pół sezonu wszedł do czołówki ligi w kreatywnych rubrykach. Jednocześnie wiązało się to ze stratami, niższą skutecznością podań i błędami wynikającymi ze złych decyzji.

Tomasiewicz funkcjonuje inaczej. Nie będzie dawał tyle błysku czy finalnego podania, ale może dać większą przewidywalność środka pola. Jego celność podań w ostatnich sezonach wynosiła 85%, 85% i 86%. Na połowie rywala utrzymywał 79%, 79% i 81%. Po awansie Śląsk będzie miał mniej komfortu niż w pierwszej lidze, dlatego taki podział ról może mieć sens. Mokrzycki jako piłkarz od otwierania meczu, Tomasiewicz jako pomocnik od asekuracji, rytmu i zabezpieczenia środka pola.

Jeśli szukać podobnego profilu w obecnej kadrze Śląska, najbliżej jest Patryk Sokołowski. Różnica polega na tym, że Tomasiewicz przez ostatnie sezony regularnie grał w Ekstraklasie. Sokołowski dawał drużynie porządek, wysoką celność podań na poziomie 85,67%, pracę bez piłki i sporo niewdzięcznej roboty. Tomasiewicz może wejść w podobną rolę, albo jako konkurent, albo jako zawodnik uzupełniający. Przy Mokrzyckim, który ma brać na siebie więcej ryzyka, ktoś od balansu będzie Śląskowi zwyczajnie potrzebny.

Ciekawe jest też porównanie do Jorge Yriarte. Wenezuelczyk miał najlepszą celność podań spośród najczęściej grających pomocników Śląska, ale w pojedynkach nie zawsze wyglądał przekonująco. Tomasiewicz nie da Śląskowi wzrostu Yriarte, ale powinien dać większą skuteczność w starciach na ziemi, lepszą mobilność i więcej doświadczenia w bronieniu przestrzeni pod presją rywala.

Pytanie o ofensywne konkrety

Największe ryzyko wydaje się tu dość oczywiste. Tomasiewicz nie rozwiązuje problemu liczb z drugiej linii. Śląsk po awansie będzie potrzebował pomocników, którzy dołożą gole, asysty i wejścia w pole karne. Mokrzycki dawał kreację, ale nie może być jedynym piłkarzem odpowiedzialnym za finalne podanie. Sokołowski dawał stabilność, ale brakowało mu większego konkretu pod bramką. Yriarte również nie był zawodnikiem od regularnej finalizacji.

Pod tym względem ostatnie trzy sezony Tomasiewicza w Ekstraklasie nie były odstępstwem od reguły. 3 gole i 5 asyst przy ponad 7200 minutach to dorobek solidnego pomocnika, ale nie kogoś, kto znacząco podnosi ofensywny sufit zespołu. Sam zawodnik jeszcze w czasach Stali przyznawał, że największe rezerwy widzi w skuteczności. To zdanie nadal brzmi aktualnie.

Ten transfer wymaga właściwego spojrzenia. Tomasiewicz raczej nie będzie głównym źródłem kreacji w Śląsku, więc takie oczekiwania mogą prowadzić do rozczarowania. Dużo więcej sensu ma widzenie go jako piłkarza od uporządkowania środka, poprawy jakości pod presją i asekuracji bardziej ryzykownego Mokrzyckiego.

Werdykt

Transfer Tomasiewicza nie rozpala wyobraźni, ale broni się logiką. Śląsk sprowadza zawodnika regularnego, doświadczonego i odpowiadającego na realne potrzeby beniaminka. Po awansie sama kreatywność w środku pola nie wystarczy, potrzebna będzie także kontrola, asekuracja i ograniczenie prostych strat.

 

 

Najbliżej mu do profilu Sokołowskiego, ale z ekstraklasowym doświadczeniem z ostatnich lat. Może uzupełnić Mokrzyckiego, odciążyć Yriarte i dać trenerowi wariant, którego Śląsk będzie potrzebował w trudniejszych meczach. Nie należy oczekiwać po nim wielu goli ani serii efektownych asyst. Należy oczekiwać porządku, intensywności, gry pod presją i mądrego zabezpieczenia.